घन आले रे दाटुन; मन आले रे भरून

घन आले रे दाटुन; मन आले रे भरून,
आले ओले पावसाचे...थेंब आसवामधुन IIध्रुII

उभा रडतो रडतो.. आसमंत त्याला खंत,
त्याच्या दु:ख-वेदनेला.. नाहि आदि नाहि अंत,
असा फोडला रे टाहो त्याने ढगांच्यामधुन
आले ओले पावसाचे...थेंब आसवामधुन II१II

अशी रडली रडली कोळपली हि जमीन,
क्षीण जीर्ण फाटलेली.. तीची उसवली वीण,
दु:खझरे पाझरती तीच्या भेगाभेगातुन
आले ओले पावसाचे...थेंब आसवामधुन II२II
====================
सारंग भणगे. (२८ जुन २०११)

पावसा पावसा ये रे छान

पावसा पावसा ये रे छान
घेऊन गारांचे दुकान
आंघोळ घालुन झाडांना
भिजवून टाक पान न पान

काळ्या काळ्या ढगांचे माठ फुटले,
आभाळातल्या नदीचे काठ फुटले,

आली सर धावून मग,
आभाळात का भांडतात ढग,
चिडून का रे सोडतात बाण...
पावसा पावसा ये रे छान


पावसाच्या पाण्यात होड्या सोडू या,
ओल्या ओल्या अंगाने खोड्या काढू या,

खेळून खेळून आली धमाल,
वाऱ्याने मग केली कमाल,
ढगांची उडवून दाणादाण...
पावसा पावसा ये रे छान
=================
सारंग भणगे. (१९ जून २०११)

नभातल्या पारव्यासारखी

नभातल्या पारव्यासारखी,
नदीतल्या नाखव्यासारखी,
तु चंचला तु मोहिनी संमोहिनी,
बनातल्या ताटव्यासारखी.

धुंद जो गंध तु, मुक्त काव्य-छंद तु,
अकाश हे अनंत तु,
दिशांहुनी दिगंत तु,
निशेतल्या चांदव्यासारखी.

तु परी ना जरी, खोल खोल तु दरी,
परी परी तु बोल बोल,
अंतरीचे खोल खोल,
दरीतल्या गारव्यासारखी.

रोज तु नवी नवी, तु मला हवी हवी,
शांभवीची पेज तु,
भैरवीची शेज तु,
मनातल्या मारव्यासारखी.
===================
सारंग भणगे. (१७ जून २०११)

राखेतुनी उठावे

आता पुन्हा जगावे माझ्या मनात आहे;
शब्दातुनी वहावे माझ्या मनात आहे.

पाषाण पावलांचा होता पडून गोळा,
आता पुन्हा उठावे माझ्या मनात आहे.

ही आग प्रेरणांची गोठून बर्फ झाली,
ज्वालामुखी बनावे माझ्या मनात आहे.

हे श्वास थांबलेले लाकूड अंग झाले,
ते चंदनी बनावे माझ्या मनात आहे.

जिंकायचे कशाला हारून जिंकताना,
काव्यापुढे हरावे माझ्या मनात आहे.

ब्रह्मांड हे मनाचे माझ्यात साचलेले,
चैतन्यरूप व्हावे माझ्या मनात आहे.

मेलो; जळून गेलो; मी खाक राख झालो,
राखेतुनी उठावे माझ्या मनात आहे.
===================
सारंग भणगे. (५ जुन २०११)

जंगलामध्ये सारं उमगलंय

जंगलामध्ये सारं उमगलंय; कळलं आहे
चड्डी घालून फुल उमललंय; फुललं आहे.

जंगलामध्ये सारं उमगलंय;
चड्डी घालून फुल उमललंय (२)

एक कबूतर होतं नंगू रांगत होतंSSS
अंड्यामध्येच बरं होतं सांगत होतंSSS
अंडं सोडून उगाच बाहेर आलं आहे.....
चड्डी घालून फुल उमललंय; फुललं आहे.

जंगलामध्ये सारं उमगलंय;
चड्डी घालून फुल उमललंय (२)
===================
सारंग भणगे. (२४ मे २०११)

जरा जरा

न तू कधीच बोलता कळायचे जरा जरा
तुझे कटाक्ष सारखे छळायचे जरा जरा

खळी कपोल गोड गोड लाजणे मधाळसे
म्हणे, नभात चांदणे जळायचे जरा जरा

उठे हळूच पापणी फुटे मनात तांबडे
मिटे तसे; अरूण मावळायचे जरा जरा
(मऊ उन्हात मेघही गळायचे जरा जरा)

मिठास भासते सखे मिठातही अता मला
मिठीत मोक्षसौख्य ते मिळायचे जरा जरा

फुटायची जळात लाट केस ते तुझे तसे
ललाटभाग झाकूनी रुळायचे जरा जरा

तहान चातकासही हवीहवीच वाटते
ढगात पाहण्या तुला पळायचे जरा जरा

रती परी विलोभनीय सुंदरी तु कामिनी
तुला बघून बुद्धही चळायचे जरा जरा

उडे हवेत ओढणी विवेक ढासळायचा
अशा क्षणास ध्रूवही ढळायचे जरा जरा
==================
सारंग भणगे (२१ मे २०११)

जिंकलो मी कधीच नाही

जिंकलो मी कधीच नाही,
हारण्याचा रिवाज नाही.

पार्थ नाही तरी भेदूनी,
सार्थ झालो परास्त नाही.

पंकजाच्या परागकोषी,
अंतसमयी विषाद नाही.

दु:ख होते निरोप घेता,
संधिकाली किमान नाही.

मोग-याची मिजास मोठी,
जायची चुरगळून नाही.

जीत रंग्या जरी नसेना,
हारलेला मनात नाही.

"हार असते मनात" - रंग्या,
जिंकणारा अजीत नाही.
==============
सारंग भणगे. (१२ एप्रिल २०११)

अपराध....कविता

असा कोणता मी अपराध केला,
जगण्यास म्हणती प्रमाद केला.

झुरळेच ना मी मारली चुकिने,
गिधाडांनी माझा जल्लाद केला.

कडेच्या भिका-या पाजले मी पाणी,
पुढा-यांनी माझा 'आझाद' केला.

सांगितल्या चार गोष्टी हिताच्या,
म्हणतात कि मी प्रतिवाद केला.

माणसाने कविला माझ्यातल्या हो,
रंग्या म्हणे, बरबाद केला.
===============
सारंग भणगे. (३० मार्च २०११)

विश्वविजयी अश्वमेध

अभेद्य आहे अमचा किल्ला
अजिंक्य आहे अमची सेना
शत्रु कुणीही उभा राहता
उडवून टाकू त्याची दैना

काळालाही भिणार नाही
पाऊल अमुचे पुढेच राही
अशा गर्जु दे विजयगर्जना
दुमदुमती त्या दिशात दाही

उत्तुंग असती अमुची स्वप्ने
क्षितीजाच्याही पल्याड शोधू
कभिन्न काळ्या काळ-कातळी
विजयाचे अन लेणे खोदू

दणकट अमुच्या छातीवरती
घाव घणाचे सोसून घेतो
पराक्रमाच्या कसोटीवरती
बळकट बाहु घासून घेतो

कधी वादळे उभी ठाकती
किती संकटे वाट रोखती
उलथूनी त्यांना अमुचि सेना
विजय-यशाचे मंत्र घोकती

जिंकणे केवळ ध्येय नसूनी
जिंकणे अमुचे जीवन आहे
जिंकण्यासाठी वेचतो आम्ही
सदैव अमुचे तनमन आहे

विश्वविजयाचा हा वारू
त्रिखंड जिंकूनी अजिंक्य झाला
घराघरातुन गुढी उभारू
अश्वमेध हा यशस्वी झाला.
=============
सारंग भणगे. (४ एप्रिल २०११ - चैत्र शुद्ध प्रतिपदा)

बस चंद करोडों सालों में

बस चंद करोडों सालों में
सूरज कि आग बुझेगी जब
और राख उडेगी सूरज से
जब कोई चाँद न डूबेगा
और कोई ज़मीं न उभरेगी
तब ठंडा बुझा इक कोयला सा टुकड़ा यह जमीं का
घूमेगा भटका भटका
मद्धम खाकीस्तरी रोशनी में

मैं सोचता हूँ उस वक़्त अगर
कागज़ पे लिखी इक नज़्म कहीं उडते उडते सूरज में गिरे
तो सूरज फिर से जलने लगे!!

.
- गुलजार
========================================

जीथे होईल युगाचा अस्त....काळाच्या क्षितीजावर...

अस्तित्वाच्या सा-याच खाणाखुणा जातील पुसल्या,
अन त्या अस्तित्वाच्या मावळण्यात...
सा-याच चर-अचरांच्या व्यक्तीमत्वाला शाप असेल...
धुसरतेच्या संदिग्ध धुक्यात असंदिग्धपणे हरवून जाण्याचा,

सुर्यही मग हरवून बसेल त्याच्या व्यक्तीमत्वाच्या उज्वल खुणा...
पेटलेल्या तप्त ज्वाळांच्या 'अनादि' वादळाने अविरत धगधगत असलेले ते अखंड यज्ञकुंड...
'अनंत' न राहता आता केवळ हिमवादळाने थंड पडलेल्या अविचल आस्तित्वहीन थडग्याप्रमाणे...
थंड होऊन पडला असेल;

किंवा...

आभाळाच्या निळ्या नभपटलावर;
उधार घेतलेल्या तेजाने वलयांकित असलेला...
क्षयग्रस्त चंद्रमा,
प्रकाशाच्या अस्तित्वात स्वतःचे अस्तित्व हरवून जाण्याचा प्रघातच बंद होईल...

नश्वरतेचा हा शाप दोन ध्रुवांच्यामध्ये पसरलेल्या या असीम धरेलाही बाधेल...

तेव्हा...तेव्हा...
दिक्कालाच्या या विनाशी शापातुन अबाधित राहिलेला...

एक थंड.........आणि तरिही जळालेल्या कोळशासारखा आपल्यातच हरवलेला एक तुकडा....
त्या धुंद; कुंद; धूसर; धूरकट अंधारलेल्या प्रकाशात भटकेल....


पण कल्पांताच्याही पलिकडे जाणा-या विचारांना वाटतं....

एक विनाशाच्या वादळाला थोपवून धरणारं....
अविनाशी...अन्....अनाहत
शब्दांचं अग्निवादळ....
उडत उडत विनाशाच्या परिघाला ओलांडुन...
काळवंडुन विझत चाललेल्या सुर्यावर जाऊन पडेल.....
तर...

सुर्याच्या कलेवरात चैतन्याचं एक नवीन वादळ उठेल...
त्याच्यातल्या सृष्टी फुलवणा-या दीप्तीमान प्रभेच्या अस्तित्वाचं!!!
===============================
सारंग भणगे. (३१ मार्च २०११)