क्षणाक्षणांचे व्हावे मिसरे

क्षणाक्षणांचे व्हावे मिसरे आयुष्याची गझल जमावी

रसिका केवळ नको शेवटी हर शेराला दाद मिळावी

सुरेख लिहितो गझला त्याला अपार असते दु:ख म्हणे पण

फसते त्याला दु:खच नसते गैरसमजूत अशी नसावी

आयुष्याच्या मुशायऱ्याला हजर हजारो रसीक श्रोते

हरेक मिसरा जिच्याचसाठी अशी गझल पण हजर नसावी?

असून सारे तिच्या विना हे जगणे वाटे अशी गझल की

शेर कितीही लिहिले तरीही मतल्या शिवाय पूर्ण न व्हावी

बाप होतसे शेर प्रसंगी आणिक होते जमीन आई

मक्ता घेउन त्यांचा आपण गझल मुसलसल पूर्ण करावी

कधी वाटते गझलेला मी जन्म दिला ती माझी मुलगी

पुन्हा वाचता जाणवते की अशीच माझी माय असावी

=============================

सारंग भणगे (१८ मे २०२०)

सावली मला तुझी सदैव जाळतेच का?

पूर्ण मी असेन जर अपूर्ण वाटतेच का?

उत्तरे मिळूनही सुटेचनात पेच का?

पांढऱ्या ढगा तुला सवाल एक थेट हा

सावली मला तुझी सदैव जाळतेच का?

झोपलीस त्या कुशीवरी सखे निवांत तू

सांगतेस जे तुझे अतीव प्रेम हेच का?

पोरगी विचारते मला खडा सवाल की

सात वाजता घरात मीच हे असेच का?

दु:ख ना तुला तरी कवी कशास व्हायचे?

फाटले नसेल तर उगा शिवायचेच का?

=====================

सारंग भणगे (१७ डिसेंबर २०१९)

इकडे तिकडे कितीही फिरलो तुझ्याचसाठी राखीव मी

इकडे तिकडे कितीही फिरलो तुझ्याचसाठी राखीव मी

तुझाच होतो तुझाच आहे तुझाच राहो आजीव मी

काडतूस मी माझ्यामध्ये दारू भरली ठासून पण

बंदुकीमधे भरले नाही म्हणून आहे निर्जीव मी

काळीज म्हणे दु:खाला की बेट्या छिन्नी आहेस तू

घाव घातले म्हणून झालो सुंदर मंदिर कोरीव मी

भावभावना विचार ह्यांनी ओबडधोबड होतसे मन

अमिबा त्याच्या मनात म्हणतो मनापुढे तर रेखीव मी

युद्ध तसे तर चालू असते शस्त्रे केवळ निरनिराळी

स्वकियासंगे लढण्या धरले पेनस्वरूपी गांडीव मी

===========================

सारंग भणगे (८ आॅक्टोबर २०१८)

पाने गाळत झाड बोडके रडले होते

पाने गाळत झाड बोडके रडले होते

फांदीवरती प्रेतच केवळ उरले होते

तिची सावली आयुष्यावर पडली तेव्हा

माझ्यावरती उनही थोडे जळले होते

भाग्य टाकते बाऊन्सर मी हूक मारतो

साधे साधे बाॅल परंतु हुकले होते

एकलकोंडा कवी बिचारा मरून गेला

अंत्यविधीला बहुत चाहते जमले होते

धूळ झटकली तेव्हा कळले सोने होते

कुणी कुणी तर पुस्तक त्यांना म्हटले होते

विद्वत्तेवर अहंमन्यता साचत गेली

निर्मळ पाणी शेवाळ्याने भरले होते

लिहिला नाही गझलेमध्ये विठ्ठल कारण

काळिज माझे विठ्ठल मंदिर बनले होते

========================

सारंग भणगे (नोव्हेंबर २०१७)

फुलांचा ताटवा आहेस बहुधा

तरही मिसा-यासाठी बेफिजींचे आभार मानून -

फुलांचा ताटवा आहेस बहुधा
जगाला तू हवा आहेस बहुधा

भवाच्या सागराला पार करतो
विठू तू नाखवा आहेस बहुधा

जरा छातीत ये गझले जगव तू
मनासाठी हवा आहेस बहुधा

रुचेना काव्य नाटक चित्रही ना
मनाने नागवा आहेस बहुधा

तुझ्यासाठी झुरे वेश्या निरंतर
तिचाही माधवा आहेस बहुधा
===================
सारंग भणगे (१३ डिसेंबर २०१७)

तुझ्यावाचून मला जराही करमत नाही

तुझ्यावाचून मला जराही करमत नाही

तुला करमते म्हणून मी ते सांगत नाही

घड्याळातले काटे फिरती सतत निरंतर

तुझ्यावाचून काळ पुढे पण सरकत नाही

अवकाशाहुन अपार मोठी आहे कविता

चिमटीमध्ये माझ्या इवल्या मावत नाही

कधी तृणांवर हुळहुळणारा अल्लड वारा

होउ शकतो कसा वावटळ समजत नाही

कुणी न व्हावे उजाड इतके कोळपलेले

काळजातही आता काही उगवत नाही

विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल

शब्दामधून पाझरतो पण झिरपत नाही

=========================

सारंग भणगे (१० नोव्हेंबर २०१७)

लग्नानंतर

लग्नाआधी सुखात होतो सुखात आहे लग्नानंतर

आधी होते मुक्तकाव्य जे वृत्तकाव्य ते लग्नानंतर

उगाच पूर्वी जागून रात्री प्रॉडक्टीव्ह ना काही घडले

मधुरात्रीला अधुरात्रीचे स्वप्न उमलले लग्नानंतर

करायचो ज्या कृती बेधडक त्यांची आता चोरी झाली

पोरी बघणे चोरीहूनही पाप जाहले लग्नानंतर

लग्नाआधी वाचन बक्कळ; कविता लिहिल्या असत्या पुष्कळ

‘परी’ बोबडी अल्लड कविता कुशीत येते लग्नानंतर

वृत्त अलामत खूप कवाफी रदीफ होते लग्नाआधी

प्राणप्रियेने प्राण फुंकले गझलियतचे लग्नानंतर

==========================

सारंग भणगे (४ नोव्हेंबर २०१७)

आयुष्याचे सरपण गेले सरणावरती

आयुष्याचे सरपण गेले सरणावरती

कविता सुचते आहे अपुल्या मरणावरती

राम सोबती असता कसला मोह जडाचा

काय नवल की जीव जडावा हरणावरती

तारण असते जीवन त्याचे पाण्यासाठी

जमीन जाते बळी बळीची धरणावरती

तू गेल्यावर श्वास घेतला अखेरचा मी

आता जगतो आहे केवळ स्मरणावरती

निरिच्छ होउन गाव सोडला बैराग्याने

धुळही नव्हती कणभर त्याच्या चरणावरती

डोके भिडले आकाशाला पाय भुईवर

मस्तक माझे झुके अशांच्या चरणावरती

- सारंग भणगे (२० ऑक्टोबर २०१७)

आर्तता काव्यात येते दाटुनी

आर्तता काव्यात येते दाटुनी

आत आहे तेच येते आतुनी

कष्टणाऱ्या बांधवांना भाकरी

गोड आहे विठ्ठला नामाहुनी

उंबऱ्यावर जाहली माझी प्रिया

माप येता वेदना ओलांडुनी

बोचरी असहायता पुरुषा तुझी

कृष्णमयता साध्य राधा होउनी

खोल विहिरीतून कविता काढतो 

मोट शब्दांची तिच्यावर बांधुनी

==================

सारंग भणगे (१६ ऑक्टोबर २०१७)

मशाल हाती घेऊन तर पहा

मशाल हाती घेऊन तर पहा
शेर एखादा लिहून तर पहा

दुरून डोंगर साजरे दिसतात
जवळ जरासे जाऊन तर पहा

पाची बोटं वेगळी असतात
बोटांची मूठ करून तर पहा

फटफटेल बघ आत तुझ्यासुद्धा
दु:खाने आधी फाटून तर पहा

तीही जिवंत होऊन जगतील
स्वप्नास श्वास देऊन तर पहा
     
कर्माचे फळ टाकले तरी पण
कर्माचे फळ चाखून तर पहा

======================

सारंग भणगे (५ सप्टेंबर २०१७)

जरी उभा मी उन्हात आहे

जरी उभा मी उन्हात आहे
वसंत माझ्या मनात आहे

उगाच शोधी इथे तिथे का
तुला हवे ते तुझ्यात आहे

न दुःख ज्याला न हर्ष काही
तया कशाची ददात आहे

असे सुखाचा परीघ छोटा
जगायचे वर्तुळात आहे

भरून येता नभात पाणी
जमीन उडते ढगात आहे

जळून गेलो तरी न चिंता
फिनिक्स माझ्या तनात आहे

न विठ्ठलाची करेन भक्ती
विलीन आत्मा तयात आहे

नसेल ज्याच्या मनात प्रिती
उगाच वेडा जगात आहे
================
सारंग भणगे. (१७ जून २०१५)

कृष्णा

घेत आहे सारखे ती नाव कृष्णा
द्रौपदीला वाचवाया धाव कृष्णा

खेळणे झाले पुरे हा माणसांशी
आंधळ्या कोशिंबिरीचा डाव कृष्णा

यादवीला टाळणे ना शक्य झाले
वाचण्याचा काय आम्हा वाव कृष्णा!

भारताला धर्म ग्लानी गाढ आली
अन् तुझाही झोपल्याचा आव कृष्णा

नाम-भक्ती सोड आता युद्ध कर तू
काय नाही हा अहिंसा-भाव कृष्णा!

सारंग भणगे. (2 मे 2014)

इशारे

आले मिळून सारे
माझे तुझे किनारे


शब्दात काय सांगू,
वाचा नं हे शहारे.


तू चुंबणे जणू कि,
ओठांवरी निखारे.


देतेस माझिया का,
स्वप्नावरी पहारे.


त्या लाघवी स्वरांनी,
घुमती मनी नगारे.


आली उषा कपोली,
हेही पुरे इशारे.


तुज पाहतो बनूनी
मी सूर्य चंद्र तारे
----------
सारंग भणगे. (डिसेंबर २०१३)

लिलाव

मैत्रीत भेटल्याचा जो हावभाव केला
घेता मिठीत त्यांनी पाठीत घाव केला

माझ्या घरात आले होऊन पाहुणे ते
मजलाच काढण्याचा त्यांनी ठराव केला

मी जिंकलो तरीही राहून शल्य गेले
माझेच दोस्त होते ज्यांनी उठाव केला

आमंत्रणे कशाला देता कलेवराला
'गेल्या'वरी प्रितीचा खोटा बनाव केला

मागावयास आले ते सर्व देत गेलो
सारे विकून आता माझाहि  भाव केला

माझ्या विरोधकांचा त्यांनी विरोध केला
राहीन एकटा हे जाणून डाव केला

कंगाल पार झालो देऊन मी उधाऱ्या
देणेकरीच माझे ज्यांनी लिलाव केला
--------------------------
सारंग भणगे. (22 डिसेंबर 2013)

आता सुरू नव्याने माझा प्रवास झाला

माझे सवंगडी ते हा दूर भास झाला

आता सुरू नव्याने माझा प्रवास झाला

ह्या गोल जीवनाचा आहे परीघ मोठा

जो ‘आत’ शोध घेतो त्याचाच ‘व्यास’ झाला

होता सभोवताली सारा कुटुंब-कबिला

वाटे तरी ‘अखेरी’ अज्ञातवास झाला

श्रीमंत दालनांच्या दारी उभा भिकारी

ह्या इंडियात ऐसा नंगा-विकास झाला

प्यादे गरीब साधे छळतात त्यास सारे

झालो वजीर जेव्हा त्याचाहि त्रास झाला

========================

सारंग भणगे. (२१ डिसेंबर २०१३)

आता असेच व्हावे

सारेच कोसळावे आता असेच व्हावे

कोणास ना टळावे आता असेच व्हावे

माझ्या कलेवराला जाळून त्या झळांनी

थोडे तुम्ही जळावे आता असेच व्हावे

ह्या एकटेपणाची शिक्षा दिली जयांनी,

त्यांना हि ते छळावे आता असेच व्हावे

वैषम्य हेच की ते माझ्याच आतड्याचे

हे त्यांसही कळावे आता असेच व्हावे

ना मारले कि त्यांनी मज तारलेहि नाही

निष्क्रिय पाघळावे आता असेच व्हावे

(आहे पतंग वेडा माझ्याच मी दिव्यांचा

माझ्यात मी जळावे आता असेच व्हावे)

---------------------------------------------

सारंग भणगे (१६ डिसेंबर २०१३)

एकटी मी

काळजाचे काठ मोडू पाहते
दुःख ओसंडून गाली सांडते

 

ह्या जगाने बंध सारे तोडले
एकटी मी सावलीशी भांडते

 

वेदनांच्या पाहुण्यांचा राबता
आसवांच्या सोबतीने राहते

 

मज पुरावे वेदनांचे मागती
मी कुठे काही कुणाला मागते?

 

कोरडे आभाळ आहे फाटले
पापण्यांशी स्वप्न धागे जोडते

 

प्रेयसी की भोगदासी ना कळे
नागव्या दुःखासवे मी झोपते

 

लाभले ना सौख्य देवाजी मला
तेच दिधले तू मला जे झेपते

 

आप्त अस्तित्वासही नाकारती
जीवनाचे मीच थडगे बांधते

 

गाव माझ्या भावनांचा जाळला
वेस आयुष्या तुझी ओलांडते
------------------------------------
सारंग भणगे (ऑक्टोबर २०१३)

दुःख

ऐकण्या पुरतेच त्याला चाहते,

दुःख माझे मूक होऊ पाहते.

काळजामध्ये कट्यारी खोवल्या,

भावना रक्तात माझी नाहते.

गर्भ माझा वेदनांनी अंकुरे,

आसवांचे मूल डोळी वाहते.

दु:ख आहे पोरके माझ्यापरी,

प्राण माझा होऊनी ते राहते.

द्रौपदीचा वारसा माझ्याकडे,

पंचप्राणांच्या चुकांना साहते.

------------------------------------

सारंग भणगे (ऑक्टोबर २०१३)

 

केतकीचे अंग माझे गंधवेडा नाग तू

केतकीचे अंग माझे गंधवेडा नाग तू
मार्ग तो मी ज्यास नाही थांग त्याचा माग तू

 

जेवढा तू राधिकेचा गोपिकांचा तेवढा,

मी फुलांचा ताटवा अन ताटव्यांची बाग तू

गुंतलेले केस माझे सोड रे तू मोकळे,
छेड तारा कुंतलांच्या आळवूनी राग तू

पाहते मी स्वप्न ज्याचे मी तयाची चंद्रिका
एकमेका पाहण्याला झोपते मी जाग तू.

घे सुखाचा घास तू अन मी उपाशी दु:खिता

ताट माझे जेवताना पाहिजे तर माग तू.

==========================

सारंग भणगे. (२ मार्च २०१३)

एकदा तरी

पडेल का हवे तसेच दान एकदा तरी?

जमेल का कधी गझल महान एकदा तरी?

 

सखे, तुझ्या मनास जिंकण्या विडाच घेतला,

तुझ्या मुखात रंगु देत पान एकदा तरी.

 

पिऊन रूप चांदणे अवीट लाघवी तिचे,

अता तरी मिटेल का तहान एकदा तरी.

 

प्रदीर्घ रात्र वाटते तुझ्या विना मला प्रिये,

कुशीत ये नि वाटु दे लहान एकदा तरी.

 

अखेर रंगलीस तू कवेत माझिया सखे,

घडेल का असे खरे निदान एकदा तरी.

==========================

सारंग भणगे. (२० डिसेंबर २०१२)