सुरेलच्या डायरीचे शेवटचे पान

(ह्या कथानकातील सर्व पात्र काल्पनिक आहेत. त्यांचा प्रत्यक्ष जीवनातील कुठल्याही व्यक्तींशी संबंध आढळल्यास, तो....... निव्वळ योगायोग समजू नये!

कारण अशी पात्रे आपल्या आसपास पुष्कळ भेटतील!)

## १ ##

१९ जानेवारी २००८, रात्री ११ वाजता –

११ वाजले तरी आज बायको झोपायला तयार नव्हती. माझा जीव मात्र इकडे वर खाली होत होता.

नेहा साडे अकरा – पावणे बारा पर्यंतच online असते ना!

आज ऑफिसचे काही काम करायचे आहे असे सांगून मी दुसऱ्या खोलीत गेलो आणि laptop उघडून बसलो.

नेहा online दिसली. तिला Hi करेपर्यंत छातीत ठोके जोरात वाजू लागले होते. तिचा reply लगेच आला नाही. मी बेचैन होत होतो. एकटक screen कडे बघत होतो, पण मध्ये मध्ये बिचकत बायको इकडे तर येत नाही ना ह्याचीही खात्री करत होतो.

१ मिनिट...२ मिनिट्स...३ मिनिट्स नंतर नेहाचा Hi आला, आणि मला हायसं वाटलं!

नंतर अर्धा तास मी आणि नेहा chat करत होतो. मध्ये बायको झोपायला निघून गेलेली, मनातल्या मनात मला guilty feel होत होते, पण नेहाशी बोलण्यातली धुंदी मला बाहेर पडू देत नव्हती. अर्धा तास नेहाशी chat करून मग झोपायला जाताना ........खूSSपच excite झालेलो होतो....

## २ ##

२५ जानेवारी २००८, रात्री पावणे बारा –

उद्या सुट्टी असल्याने आज बराच वेळ रात्री chat करता येईल असे वाटले, पण.......बायकोलाही सुट्टी असल्याने ती खूप वेळ जागीच राहिली. मनातल्या मनात चरफडत मला तिच्या बरोबर टीव्ही पाहत बसावे लागले.

शेवटी मी वैतागलो कि हि का जात नाही झोपायला म्हणून! आणि त्याची परिणती उगाच कारण उकरून काढून तिच्याशी भांडण्यात झाली. शेवटी आम्ही दोघेही झोपलो ....... विरुद्ध दिशेला तोंड करून...

## ३ ##

२६ जानेवारी २००८, रात्री साडे दहा –

बायको आज लवकर झोपल्याने मी चटकन मेसेंजर वर आलो. नेहा नव्हती. थोडा वेळ तिची वाट पाहत राहिलो, पण बहुदा ती येईल असे वाटत नव्हते. बेचैनी वाढत होती.

शेवटी मी आज chat room वर जायचे ठरवले. मग एक खोटा id create करून, public rooms वर गेलो. एका पाठोपाठ तिथे असलेल्या सर्व female profile वर टिचकी मारत मेसेज पाठवत राहिलो.

बराच वेळ खटपट करूनही कुणी respond करेना.......आणि मग माझ्या डोक्यात एक कल्पना आली.......

मी एक खोटा female profile बनवला......नेहा नावाने, आणि मग माझ्याशी बोलू पाहणारे असंख्य भेटले....

त्या दिवशी रात्री ३ पर्यंत मी नेहा नावाने chat करत राहिलो.........

## ५ ##

१० जून २०१२, गुरुवार –

आज सकाळी बस पुन्हा चुकली. मग धावपळ करत रिक्षा stand ला गेलो, त्यात पाऊस सुरु झालेला. छत्री bag मध्ये ठेवायची असे रात्री लक्षात आलेले, पण chat च्या नादात विसरून गेलो. पावसाने आणि घामाने भिजलेलो, कशीबशी रिक्षा मिळाली, पण ऑफिसला late mark लागायचा तो लागलाच, ह्या आठवड्यात दुसऱ्यांदा!

दुपारी प्रचंड झोप येत होती. गेले तीन दिवस रोज रात्री २-३ वाजता झोपत होतो. सकाळी उठवत नसताना उठायचे, बस साठी धावपळ करायची. डोळे चुरचुरत असतात, डोके जड असते, मग काम नीट होत नाही, असे गेले २-३ दिवस चालले होते.

म्हणजे असे बरेचदा व्हायचे हल्ली. रोज ठरवायचो कि आज नाही chat करायचा, पण .......

आता मात्र नक्की कि पुढच्या आठवड्यापासून सर्व काही बंद म्हणजे बंद

## ६ ##

२३ एप्रिल २०१३ –

घरी आल्यावर बायकोने जेव्हा ‘काय रे, काय झाल? चेहरा का असा उतरलाय? बर वाटत नाहीये का?’ असे विचारले, तेव्हा रडूच फुटलं होत. कसाबसा सावरून बाथरूममध्ये गेलो, आणि आवाज दाबत हमसाहमशी रडलो.

आज ऑफिसच्या presentation मध्ये झालेली गडबड .......बॉसने सगळ्यांसमक्ष केलेला insult, आणि अगदी माझ्या juniors च्या नजरा ..... आणि ह्या सगळ्याच कारण एकच!

मला माझीच घृणा केव्हापासूनच वाटू लागली होतीच, आज माझ्या आत्मविश्वासाचा कचरा झालाय! Oh God, how do I get rid of this addiction of chatting

## ७ ##

१९ फेब्रुवारी २०१६ –

आज दीप्तीशी chat room वर भेट होऊन ३ महिने झाले. आज तिचा वाढदिवस, म्हणून ती chat वर भेटण्याची शक्यता कमीच होती. पण मी तरीही तिची वाट पाहत थांबणार होतो. वेळ जावा म्हणून तिच्या बरोबर केलेले ते रम्य chats पुन्हा पुन्हा वाचत होतो.

किती जणींशी ....आणि जणांशी chat केला मी.... सगळा नुसता romantic, sensuous, erotic and what not!

पण दीप्ती.....दीप्ती म्हणजे गडद अंधारातल्या लुकलुकणाऱ्या ताऱ्यासारखी! तिचे विचार, जीवनाकडे बघायची दृष्टी, धडाडी सगळेच मला आवडून गेले. असे वाटू लागले कि.....कि मी तिच्या प्रेमात पडलोय! बेचैन असतो तिच्याशी बोलायला, पण हि बेचैनी इतर chat करण्यासाठी होणाऱ्या बेचैनीहून किती वेगळी, किती positive वाटते!

तिच्यामुळे आता माझा chat खूपच कमी झालाय J

## ८ ##

१९ फेब्रुवारी २०१७

मागल्या वर्षी ह्याच दिवशी लिहिले होते ‘आता माझा chat खूपच कमी झालाय’.

‘फार लवकर कुठली conclusions काढू नयेत’ दीप्ती म्हणाली होती!

तीच सगळंच कस बरोबर असतं!

## ९ ##

११ सप्टेंबर २०१८ –

आज “nine by eleven”.

कोर्टाने divorce मंजूर केला. मी घरी आलो आहे. सगळ घर भकास वाटतंय, आयुष्य भकास वाटतंय!

कुठून दुर्बुद्धी झाली आणि chat वरच्या त्या Hunk4U प्रोफाईल ने पाठवलेली link open केली. बहुदा त्यातूनच ते malware laptop वर install झालं असणार.

मग ती आलेली ransomware ची धमकी..... कि तुमचे सगळे contacts, browsing history, camera sessions etc. copy केले आहे आणि ते सगळ्या contacts ला publish करतील, जर bit coin मध्ये पैसे पाठवले नाहीत तर.

आता असे वाटते कि तेव्हाच ते bit coin पाठवले असते तर कदाचित सुटलो असतो. भले ते illegal असो!

पण ignore केले त्याची शिक्षा म्हणजे सगळ्यांना माझी सगळी online secrets mail झाली.....आणि मी बरबाद झालो, पूर्णत: ऑफिसच्या contacts ला गेली म्हणून नोकरी गेली, cheating केले म्हणून बायको गेली, आई वडिलांना तोंड दाखवायची जागा राहिली नाही, मित्रात इज्जत राहिली नाही.......

health ची वाट तर लागलेलीच, BP, dipression आणि एक येऊन गेलेला heart attack.....

कुठे थांबायचे हे मला कळलेच नाही कधी.......पण, पण आता थांबतो ...... कायमचा!

===============================================================================

सुरेलच्या गळ्यात फास २००८ सालीच अडकला होता, आत्ता फक्त त्याची गाठ आवळली गेली!

- Sarang Bhanage (10 September 2018)

Roadless Travelled………..story of India

 

My Independence Day began yesterday, when I embarked upon my ‘expedition’ from office (in Hinjewadi) to home (in Bibwewadi)…..a journey of about 35 kms. On any day in monsoon, typically it takes about 1.5 hours for me to cover this distance. But yesterday was unusual day (and there are many such unusual days in an year), when it took about 2.5 hours to reach home.

 

‘One often meets his destiny on the road he takes to avoid it’ – Master Oogway in Kungfu Panda 1 (Brilliant movies…all three parts).

 

So to avoid traffic congestions, out of 3-4 different routes to my home from office, yesterday I thought of taking a different one, which I rarely commute on. I used to take that road last monsoon as the condition of my usual road was pathetically pathetic (don’t worry about grammar, there is no adjective which can convey my emotions about the road condition). But this season (yes; it’s seasonal), I had not travelled on that road for long time. This is the road from Hinjewadi Phase 3 to Pirangut.

 

I started on that road, and within few minutes I realized that I do not have to put my foot on clutch, or accelerator either. Put the car into first gear and then enjoy the moon-like ride! There were patches of few feet in which the road was indeed …… ‘a road’…….errr!

 

Soon I realized that I have a spine, as all my vertebrae started acheoing (yes spelling is correct, it means when your body aches and echoes its pain) in one voice to change the road, I took one diversion which connects to my regular road. After a peaceful drive of about 15 minutes, I reached a point of disappoint, as at around 9 p.m. (in the night……RaGa) there was lo(0=n¹⁰⁰)ng line of cars waiting for their turn to move on. It was almost 2-3 kms long queue, on that pathetically pathetic road (NASA recently discovered that this area on the earth resembles moon, and since there life in this area, they are inclined to draw a deadly inference that there must be life on the moon too). I tried to play something on YouTube; Ted or iTunes, but I was not surprised that there is no service by Vodafone in that area (Can’t blame them; I do not think there is any carrier providing mobile service on the moon…..or moon-like area).

 

Thank God, wait doesn’t increase your weight; else I would have gained at least 50 kgs yesterday in the car itself J J

 

Finally in about 30-40 minutes I crossed that 2-3 kms terrain faster than a snail; but slower than a turtle, and reached two acutely curved turning point(s) to hit the highway; where a huge bus trying to take turn, but the curve was beyond its turning radius. After a lot of hick ups and back-n-forth, he succeeded. Someone said ‘history repeats’!, and I experienced the same when on the next turn barely after 100 mtrs, the bus displayed ‘action replay’ of previous turn. Goes without say that this ‘action replay’ was in ‘slow motion’!

 

Yatto (finally in Japanese), I hit Mumbai-Pune highway (?) and was hoping to push my foot on the throttle, but actually the road was throttled by traffic. I was dismayed and despaired to helplessly see and haplessly experience the vapid traffic, and my irritation was growing rapidly. But this time respite was that I could find an audio book of ‘Wings of Fire’ in my audio-stick. It engaged my mind for rest of the journey, and it was sheer delight to hear what I read years ago.

 

After about 2-3 kms of elephant-pace drive, finally the road was relatively clear and I could accelerate the machine to reach home in another 30-40 minutes. By the time I reached home, I was drained. I went straight to bed room and slumped on the bed. Thoughts started flowing in mind when I closed my eyes.

 

‘Is this the country worth living’; ‘Can’t we have better life’; ‘Why our Government cannot fulfil some simple expectations of basic needs of good roads’; ‘What have we done in past 72 years, and does this give us right to celebrate 72^nd anniversary of our independence as free nation’……..

 

Now I was experiencing congestion of thoughts in my mind. Countless neurons were rushing through my brain-nerves, creating strong electromagnetic waves and my head started stirring. I went to bathroom and splashed some running cold water on face. Perhaps that cooled me down, as by the time I wiped my face and looked into broad mirror, I recalled sentence from Wings of Fire which APJ mentions when he narrates the story of his despair after his rejection in first interview and met one Swamiji in an Ashram in Hrishikesh, who says unto APJ that (may not be exact words) ‘desires, if they are intense and strong, they become electromagnetic waves and go to the ether when the mind sleep in the night, and come back with cosmic energies when we wake up in the morning’. This calling back of immensely thoughtful thought refreshed me lot more than cold water. Harmonious positive thoughts started flowing in mind, and perhaps those neurons and their electromagnetic waves were dancing in synchronization!

 

72 years back at midnight, when Mr. Nehru was elated to talk about independent India’s ‘tryst with destiny’, what cunning Britishers had handed to our forefathers was a nation cut into, not just 2, but many pieces. It was not partition of greater India into two nations, but it offered freedom of choice to 564 princely states to choose their partner or freedom as independent nation. We all know that story; don’t we!

 

So when Mr. Nehru was rejoiced to cut the cake with the letters ‘tryst with destiny’ written on it amidst hooray and cheers, the cake was already cut into 565 (or 566) pieces. Indeed Gora Sahib must be smiling how he made India to ‘eat the cake and have it’ at the same time!

 

The time must have been horrific! Our great leaders saved us from breakage and wreckage, and let it not sink. They sailed us through high tides; cyclones and perhaps even Tsunamis of challenges and abysmal conditions. Many known and unknown hands inked history of last 72 years and put us in today’s situation, which is no less than paradise compared to those days, and even compared to many nations which attained their independence around the same time.

 

Indubitably, there is lot more and better that could have been done. This country could have been lot better and perhaps true paradise! But journey we have travelled wasn’t easy for sure. Even now, we have many unique challenges, but we are moving ahead like a giant elephant. World is watching us and reckon us as one of the nations which has big role to play at international arena.

 

And trust me my friends, our progress is promising! We are going to be a great nation as we always were, but for perhaps few centuries which marked downfall of a great nation; great civilization. We are bound to be world leader in many ways! We have travelled this far roadlessly, but we are, and we must, now build mega-expressway to our future!

 

Have faith; have trust…..as that is our ‘tryst with destiny’!

 

-          Sarang Bhanage

(15^th August 2018)

नागेश कुकनूरचा "धनक"

नागेश कुकनूर विषयी वेगळ्याने काही सांगायला नकोच. पण कदाचित डोर नंतर तो विस्मरणात गेला, आणि अचानक पणे समोर आला ते 'धनक' मधून, एक अनपेक्षित सुखद धक्का देत!
मोठमोठे Stars; foreign मधली shootings; चित्रपटामध्ये विविध प्रकारचा बडेजाव किंवा हिंसाचार किंवा ओढून ताणून केलेले; बरेचदा ओंगळ वाटावेत असे विनोद; किंवा कुठेतरी फारच खिन्नता .......ई. ई. ने खचाखच भरलेले अनेक चित्रपट येऊन आपापले ढोल ताशे वाजवून निघून जातात!
'धनक' मध्ये असा कुठलाच डामडौल नाही; कुठलीच चमकधमक नाही.

पण साधेपणातले स्वच्छ सौंदर्याने नटलेला एक सुरेख चित्रपट म्हणून 'धनक' मनावर ठसा उमटवून गेला.

राजस्थान मधल्या कुठल्याशा दुर्गम छोट्या गावातल्या गरीब; रोजंदारीवर जगणाऱ्या कुटुंबात दोन मुले असतात - परी नावाची गोड १३-१४ वर्षाची मुलगी आणि तिचा ९ वर्षाचा लहान भाऊ 'छोटू'. ह्यांचे आई-बाप कसल्याशा अपघातात वारले आहेत, आणि हि दोन मुले त्यांच्या अपत्यहीन असलेल्या काका-काकूंच्या कुटुंबात राहत आहेत. काका happy go lucky पण काम न करता दिवसभर हुक्का पीत बसणारा; तर काकू शेतावर मोलमजुरी करून चार पैसे कमावणारी; पण कजाग. मेलेल्या आई-बापाची पोर म्हणून काकू काही मुलांना चांगली वागणूक देत नसते. म्हणजे ती अगदी अत्याचारी नसते, पण मुलांचा द्वेषच करणारी असते.

काकूच्या अशा स्वभावामुळे; छोटूला पोषक आहार न दिल्यामुळे त्याचे डोळे ४ वर्षापूर्वी गेले आहेत आणि तो आता अंध झाला आहे.

छोटू भलता चुणचुणीत आणि हिम्मतवाला मुलगा. आंधळा असला तरी कुणाशी भांडायला कचरणार नाही, बोलण्यात एकदम चतुर, गोड गळ्याचा आणि सलमान खानचा प्रचंड fan.त्याचा अगदी अंध-भरोसा तो म्हणजे परीवर; त्याच्या लहान ताईवर!

परी १३-१४ वर्षाची गोड पोर. बुद्धीने हुशार आणि धाडसी. भावावर प्रचंड माया आणि प्रेम करणारी. अंध भावाला त्याच्या ९ व्या वाढदिवसाला डोळे आले पाहिजेत; त्याला रात्रीत 'धनक' (म्हणजे इंद्रधनुष्य) दाखवायचे आहे, हे तिचे स्वप्न! ती शाहरुख खानची प्रचंड चाहती.

तिला एकदा एक पोस्टर दिसते कि शाहरुख खान अंधांना फुकट नेत्रदानाचे काम करत आहे. लगोलग तिला बातमीही मिळते कि शाहरुखचे जैसलमेर मध्ये शुटींग चालू आहे.

एका रात्री ती निर्णय घेते आणि काकाचे घर सोडून छोटू बरोबर जैसलमेरला जाण्यासाठी बाहेर पडते. दोन चिमुकले जीव गळ्यातल्या पिशवीत थोडा खाऊ; अगदी मोजकेचे पैसे आणि पाण्याची बाटली घेऊन राजस्थानच्या विराण; निर्मनुष्य वाळवंटात चालत बाहेर पडतात.

वाटेत त्यांना निरनिराळे लोक भेटतात; एखादे संकट देखील येते (जे अपेक्षितच असते), पण करत करत ९ व्या वाढदिवसाला छोटूचे डोळ्याचे operation होते आणि छोटू बरा होतो! मी उपकथानकांच्या तपशीलात शिरणार नाही.

कथानक वरकरणी फार आकर्षक वाटत नाही, परंतु नागेशने छोटू आणि परी हि दोन पात्र इतकी सुंदर आणि गोड निर्माण केली आहेत; ती तितक्याच अद्भुत कलाकारीने दोन छोट्या मुलांनी निभावली आहेत कि काय सांगावे!

छोटू आणि परी ह्यांच्यातले संवाद अतिशय गोड! छोटू परीला कसा छेडतो; त्रास देतो, परी तरी त्याच्यावर कसा जीव लावते, बहिणीचे त्या छोट्या भावावर किती अपरिमित माया असते; छोटू देखील कसा तिच्यावर पूर्ण भरोसा आणि प्रेम करत असतो, ह्याचे चित्रण त्या चित्रपटात आपल्याला बांधून ठेवते.

परीचे अत्यंSSत निरागस गोSSड हसणे, छोटूचे हट्ट; सलमान भाईची नक्कल; आणि संवादफेक हि इतकी लोभस आहे कि दोन हरणाच्या पिल्लांचा खेळ जणू आपण तंद्री लावून बघत बसू तसे ह्या चित्रपटात हरवून जायला होते.

एखाद्या ठिकाणी थोडा चित्रपट ताणला गेलाय असे वाटू शकते, परंतु प्रत्येक प्रसंगात काही न काही गोडवा नागेशने निर्माण केलाय त्याने कुठेच इतकी साधी सरळ कथा कंटाळवाणी होत नाही. कुठे अति-भावूक प्रसंग नाहीत. जरी काही प्रसंगात logic वाटत नाही, तरी अतिरंजितपणा किंवा मूर्खपणा जाणवत नाही. आणि जरी जाणवलाच तरी परी आणि छोटू ह्यांच्यातला जिव्हाळा; त्यांचा अभिनय इतर सर्व किरकोळ किल्मिष धुवून काढतो!

परी आणि छोटू ह्यांनी अफलातून सहज अभिनय केला आहे. ते दोघेच संपूर्ण चित्रपटाचे नायक-नायिका आहेत. बाकी इतर सर्व त्यांच्या अवती-भवतीच फिरत असतात.

'धनक' म्हणजे इंद्रधनुष्य. ह्या चित्रपटात इतके सुंदर रंग भरले आहेत कि प्रत्यक्षातले इंद्रधनुष्य फिके पडावे!

- सारंग भणगे
(२८ जुलै २०१८)

Fear

When fear engulfs me
her embrace is so tight...
almost strangulating,
but the noose is loose enough
so that I can scream

I look at her face
so unmoved; unperturbed
not an iota of sympathy;
no sign of realisation of turpitude

I envy her; and ask for
not mercy;
but her quintessential stone-heartedness

Melancholy rushes into her eyes
They are still dry like parched sand,
But now soaking my sorrows....
she eases the grip

when blood flushes throughout my face
she kisses me on my reddish cheeks;
murmurs in hebrewick lingo

my brain ejects her words;
but heart accepts...
without effort to discern or comprehend!

I pat her, and let her go
and she...without looking back
leaves for her destiny!

I am now ready for her, yet again

and people call it courage & valour!

- Sarang

वैराण उन्हाळा होता

वैराण उन्हाळा होता पाऊसही मुबलक होता

मी पीक घेतले तेव्हा तो ढगाळ नुसता हसला

हे ऋतूत रुतून बसणे का ह्याला म्हणती जगणे

मी फुलवीत बक्कळ गेलो तो सुकवीत सगळे बसला

व्यापारी व्यापामध्ये मधसंचय झाला किंतु

जगण्याचे झाले पोळे, पोळ्याचा बैल मी झालो

वस्तूंशी सलगी माझी दरवेळी वाढत गेली

मी फुग्यास फुगवीत गेलो कि तुरुंग सजवीत गेलो

अभ्यास मी भरपूर केला पदवीच्या सुरळीसाठी

जीवनही गमले नाही मन कशात रमले नाही

वाल्मिकी नाही कळले चार्वाकही नाही रुचला

वेदांशी जुळले नाही देवांशी जमले नाही

दु:खाशी जडली प्रीती मग लिहल्या गयाळ कविता

शब्दांच्या गुंत्यामध्ये आनंद साजरा केला

माझ्यातच गुरफटलेलो ते सोडवण्यातच रमलो

जे सोडवले त्याचाही मी पुन्हा कासरा केला

दूरस्थ दिव्यांच्या संगे आयुष्य एकटे सरले

सरणावर चढल्यावरती रडण्यास्तव जमले सारे

मी जगण्यावरती रुसलो अन् आकाशाला फसलो

प्रेमाने जगलो असतो तर भूवर असते तारे

===========================

सारंग भणगे (७ जुलै २०१८)

Time's always the same!

I kept walking

for so long that I forgot

whether I was following the path,

or path was following me

I wanted to stop; breathe; see around

My feet never allowed that

They kept dragging me, and ...

I kept dragging them, endlessly

There was no end to the road,

but I always felt.....it's end of the road

Sometime I wanted to be footloose

to wander under blue sky.....aimlessly

I was warned....by none other than my own mind

'Should you waste your time, you impair your future,

and I had to keep banging my head

against bountiful headless morons

but all that I left behind in my journey

I always carried with me

in a carrier called mind!

and the question then that keeps haunting me is..

'did I travel any far!'

I am where I am; where I was

There is no journey, no road, no end

Everything's subsumed into one -

'I'

Time's always the same!

- Sarang Bhanage