भग्न अवशेष

उभे भग्न अवशेष
पाहतो भग्न डोळा
पाणथळ नयनात
ध्वस्ततेचा सोहळा

काळिज आक्रंदते
जुने दिस स्मरते
आभाळात हरवल्या
मेघांस ग शोधते

झाड पुन्हा बहरेल
स्वप्न वेडे नको पाहू
अवसेला चांदण्याचा
शोध घेत नको राहू

वाटा उजाड ओसाड
रान सारे करपले
उरलेल्या खुणांचे
मागही सारे संपले
============
सारंग भणगे. (14 मार्च 2009)

होळी

रंगाचे ऊत्सव तुमचे
रंगांची अन् होळी
आयुष्याच्या शिमग्याला
पोटात पेटते होळी

रंग रंगूनि रंगीत हो
रंगरांगडी होळी
रंगसंगतीच्या संगतीने
रंगीतसंगीत होळी

ईथे पेटला प्रकाश

उठे आरोळी रानात
ईथे पेटला प्रकाश
रस्त्यारस्त्यातून वाहे
असा जागला माणूस

झाली पहाट सभोती
दिशाकोन उजळले
तम पाळले अंतरी
सारेसारे पाजळले
सृष्टी न्हाऊन नवेली
झाला विकास विकास

भेद संपले अवघे
एक झाला देश सारा
घराघरावरी आहे
एक हासरा चेहरा
एक आनंद कल्लोळ
दुजा प्रेमाचा सुवास

आज आहे ओठीपोटी
घास रोटीचा तृप्तीचा
माती कसण्या बांधवा
बीज ज्ञानाचा भक्तीचा
नदीनाल्यातून वाहे
तृप्त पायस पायस
==============
सारंग भणगे. (11 मार्च 2009)

काव्य - नियम

नियमांनाही एक असतो बर का नियम
अन् असतो अपवादाला ही एक नियम

यमालाही नाही चुकला तोच हा नियम
नियमाने जो येतो तो मृत्यु हा नियम

सक्तीचे असतात बरे सारे हे खरे नियम
मुक्तीलाही कसा बरे असतो एक नियम

नियमित असे काही नाही असाही नियम
नियमांच्या नियमनाला असतातच नियम

पाळण्याचे असतात सारे मोडलेले नियम
पाळण्यातल्या तान्हुल्याला कसले नियम

नियमांना असतात पुन्हा किती पोटनियम
पोटासाठी अखेर असती केव्हढेतरी नियम

नियमांच्या नियंत्याला आहे का हो नियम?
यदा यदा हि धर्मस्य हा का त्याचा नियम?

जगन्नियंत्या लखलाभ तुला तुझे सर्व नियम
नियमाला मूळात नसतो मुळीच काही नियम
===============================
सारंग भणगे. (9 मार्च 2009)

एक हवा प्रियकर असा

एक हवा प्रियकर असा
प्रिय तो सर्वांस हवा
प्रीतीच्या पानावरी
रोज दंवाचा थेंब नवा

एक हवा प्रियकर असा
वादळातही उभा हवा
प्रीतनभातील जणू
अचळ शीतल चांदवा

एक हवा प्रियकर असा
ओथंबलेला सूर हवा
गात असता मी विराणी
आळवील जो मारवा

एक हवा प्रियकर असा
तेजाचा उन्माद हवा
रात्रीमधुनी नभोमंडली
'मित्र' हासरा उगवावा.
================
सारंग भणगे. (मार्च 9, 2009)

संध्यारजनी

सोनसावळ्या सायंकाळी मधुर गीतांच्या पङ्क्ती
फ़ेर धरुनी खेळ खेळती कृष्णसावल्या संगती

नयनमनोहर रूप देखणे लाजरी जणू नवकांता
कधी कुणाच्या ऊरी सलते प्रियविरहाची चिंता

अद्भूत रंगीत देखाव्यांनी फ़िटे नेत्र पारणे
क्षितीजावरती मुग्ध खगांनी उभारली तोरणे

नक्षत्रांच्या नक्षीमध्ये चंद्र उभा हासरा
निशाकाशी मंद लहरे शशीरश्मी लाजरा

प्रणय देखता शशिता-यांचा रोमांचित यामिनी
अवगुंठून बसली उत्सुक भ्रुली नवकांता भामिनी

आठवणींच्या गवाक्षातूनि स्मृतीसमीर विहरतो
संध्यारजनी नित्य पाहूनि मनमयूर बहरतो
=================================
सारंग भणगे. (7 मार्च 2009)

काव्य'तुषार'

काव्य जणू हे शीतल निर्झर
तुषार तयाचे उडती झरझर
तुषारात त्या न्हाऊन होई
आनंदोत्सव जगभर घरभर

नवसृजनाचा कोंभ पहिला
ऊगवताना अंकुर पाहिला
सिंचूनि त्यावर जलतुषार
धरतीला आनंद वाहिला

सर्वऋतूत सदा बहरावे
अजितानेही हसत हरावे
अजातशत्रू तुषारदा तो
काव्यप्रेरका सदा स्मरावे.
=================
सारंग भणगे. (1 मार्च 2009)

दुःखपूर

अंतस्थ वादळाची मी लिहू काय कविता
पुरात कोसळताना सुचतील काय कविता

ती वादळे कशाची; ते पूर कोणते
अंतरात नाचते ते क्रूर कोण ते

मी फ़क्त प्रश्न पुरात वाहतो; अंतरी साहतो
तो निश्चल निर्लेप तांडव निरंकुश पाहतो

कधी रुदनाला असतात काय दिशा
पाण्यात आसवांच्या बुडते हरेक निशा

मी शब्दपुर लोटतो दुःख कुणास सांगू
मी माझ्याच कवितेला सांगा काय मागू
===========================
सारंग भणगे. (28 फ़ेब्रुवारी 2009)

हर्षदा

निरागसतेचे वन घनदाट
नवसृजनाची सुंदर वाट
भावतरलता हळव्या लता
बेटावरती या तल्लीनता

प्रगल्भतेचे वाहती वारे
प्रतिभेचे ते शिंपले सारे
शांत शीतल छायेखाली
हिरवळ माया मखमाली

बेट हे सारे निसर्ग सुंदर
काव्यजलाचा वाहे निर्झर
या बेटाच्या अंतरी विमळ
फ़ुले हर्षदा विशुद्ध कमळ
==================
सारंग भणगे. (21 फ़ेब्रुवारी 2009)

तानाजीची शौर्यकथा

निबीड वनातून कोण चालले काजळ भरल्या अपरात्री

लगिन लावण्या कोंढाण्याचे मर्द निघाले शुभरात्री

धडधडणा-या ह्र्दयरवाला संगत भणाण वा-याची

ढोलीमधले घुबड सांगते काळरात्र ही वै-याची

भिरभिर फ़िरते पाकोळी अन् पाल चुकचुके शंकेची

दूर आरडे टिटवी वाटे थापच पडली डंक्याची

उभा ठाकला कभिन्न कातळ मृत्यूघळ ही खोल दरी

डोळ्यामधल्या अंगाराने लख्ख उजळल्या समशेरी

सरसर चढले अवघा कातळ घोरपडीच्या कसबाने

स्वातंत्र्याचा वन्ही घेऊनि चेतविला जो शिवबाने

'हरहर हरहर महादेवची' सिंहगर्जना दुमदुमली

तलवारीची निर्भीड पाती ढालीसोबत खणखणली

झपकन् फ़िरले खड्ग उडाली गर्दन निर्दय यवनाची

श्रीरामाचे कपीकटक हे लंका जाळी रावणाची

फ़णका-याने फ़ुत्कारीत आला शत्रुदेखिल त्वेषाने

फ़णा काढूनी फ़ुसफ़ुसले ते फ़ुरसे फ़ुसके द्वेषाने

भिडले गजवर मत्त प्राशूनी मदिरा विजयोन्मादाची

तलवारीच्या स्फ़ुल्लिंगातूनी चाळण उडते देहाची

शेल्यावरती झेलून घेतो खड्गाचा जो घाव पडे

भानुसंगे वैर मांडले युद्ध पेटले चोहीकडे

थडथडणा-या धमन्यांमधुनी डोंब उसळले रक्ताचे

प्राण चढविले वेदीवरती स्वातंत्र्याच्या भक्ताचे

रूधिर आता अधीर झाले चिळकांड्यातूनि फ़ुटण्याला

प्राणपाखरू सिद्ध जाहले कायाकोटर सुटण्याला

वर्मी बसला घाव घणाचा बुंधा चिरला वृक्षाचा

देवदार तो कोसळताना शब्द मागतो लक्ष्याचा

अस्मानाचे ह्र्दय फ़ाटले काळिज उलले धरतीचे

सागरह्र्दयी उधाण आले अश्रू उठले भरतीचे

फत्ते केला किल्ला त्यावर भगवा झेंडा फ़डफ़डला

'सिंह देऊनि गड मिळविला' अवघा मावळ गदगदला

=======================================

सारंग भणगे. (जानेवारी-फ़ेब्रुवारी 2009)